شاید این جمعه بیاد  شاید

يا مقلب القلوب والابصار

يا مدبر الليل والنهار

يا محول الحول والاحوال

حول حالنا الي احسن الحال

عيد نوروز سر آغاز طراوت طبيعت و جوان شدن جهان است.

تازه شدن فضاي زندگي طبيعي انسان. و چه نيكوست كه همراه با

طراوت جهان، جان و دل انسان هم طراوت پيدا كند.

طراوت ادامه مطلب

به هر بهانه براي سفر مهيا، من

هميشه جاده، نماز شكسته، هر جا من

شبيه رؤيت پرهاي قاصدك درمه

و ربط بركه خشكيده‌اي به دريا، من

چه اتفاق قشنگي كه از حوالي عشق

تمام طايفه كوچيده‌اند، الا من

چه كرده‌اي كه به جز تو ...بگو! نمي‌خواهم!

عزيز اين دل تنها! چه كرده‌اي با من؟

عجيب نيست كه من بي‌بهانه مي‌خندم؟

مني كه اين همه در قهر بوده‌ام با من

فقط به خاطر آوازهايمان برگرد

به بي ترانه‌ترين كوچ باغ دنيا، من

دوباره دادي و بردند عشق و گندم را

گناه ماند و زمين خدا و تنها من

چشمهاي تو به ما فرصت باران دادند

و تن مرده‌ي اين مزرعه را جان دادند

شوق برخاستن و زندگي تازه به من

منِ دلواپس از خويش گريزان دادند

چشمهاي تو درخشيد و در آن ظلمت محض

به بلندي شب يخزده پايان دادند

تا قدمهاي بهارانه‌ات اي پيك نسيم!

يك سبد ياس به هر شاخه عريان دادند

دستهاي تو زهر پنجره رُفتند غبار

و به تنديس همه آينه‌ها جان دادند

آسمان پاك شد از ابر در آن روز غريب

مژده عيد در اندوه زمستان دادند

كاش باز آيد و اندوه مرا دريابد

چشمهايي كه به ما فرصت باران دادند

   سالروز ولادت دهمین امام معصوم جهان امام  امام علی النقی را به تمامی پیروانش تبریک می گوییم

فضایل امام هادی (ع)

1. علم

از آن حضرت در خصوص تنزیه آفریننده تعالى و یگانگى او و نیز پاسخهاى وى در مسایل و علوم مختلف روایات فراوانى نقل شده است. امام هادى (ع) مى‏فرماید: به راستى خداوند وصف نشود جز بدانچه خودش، خود را وصف كرده. كجا وصف شود آن كه حواس از دركش عاجزند و تصورات به كنه او پى نبرند و در دیده‏ها نگنجد. در نزدیكى‏اش دور است و در دورى‏اش نزدیك. چگونگى را پدید كرده بدون آن كه گفته شود خود او چگونه است و مكان را آفریده بدون آن كه خود مكانى داشته باشد، از چگونگى و از مكان بركنار است‏ ، یكتا و یگانه است. شكوه و ابهتش بزرگ و نامهایش پاك است.

2. حلم

براى پى بردن به حلم آن حضرت كافى است ‏به بردبارى و گذشت آن حضرت از بریحه، پس از آن كه دانست وى در نزد متوكل از او بدگویى كرده و به او افترا بسته و وى را تهدید كرده، توجه كرد.

3. كرم و سخاوتمندى

ابن شهر آشوب در مناقب مى‏نویسد: ابو عمر و عثمان بن سعید و احمد بن اسحاق اشعرى و على بن جعفر همدانى به نزد على بن حسن عسكرى رفتند. احمد بن اسحاق از وامى كه بر گردنش بود نزد حضرت شكایت كرد. آنگاه امام به عمرو كه وكیلش بود، فرمود: به او سى هزار دینار و به على بن جعفر نیز سى هزار دینار بپرداز و خود نیز سى هزار دینار برگیر.

ابن شهر آشوب پس از نقل این ماجرا گوید: این معجزه‏اى بود كه جز ملوك و پادشاهان آن را نیارند و ما از كسى چنین بخششى نشنیده‏ایم. همچنین در مناقب گفته شده است: اسحاق جلاب گوید: براى ابو الحسن (ع) در روز ترویه گوسفندان بسیارى خریدم و آن را در میان نزدیكانش تقسیم كردم.

4. شكوه و عظمت در دل مردم:

طبرسى در اعلام الورى به سند خود از محمد بن حسن اشتر علوى نقل كرده است كه گفت: همراه با پدرم بر در سراى متوكل بودیم. من در آن هنگام كودكى بودم و در میان گروهى از مردم از طالبى و عباسى و جعفرى ایستاده بودیم، كه ناگهان ابو الحسن (ع) وارد شد. مردم همگى از مركبهاى خویش پایین آمدند تا آن حضرت به درون رفت. یكى از حاضران از دیگرى پرسید: به خاطر چه كسى پایین آمدیم؟به خاطر این بچه؛ حال آن كه او از نظر سال از ما بزرگ‏تر و شریف‏تر نبود. به خدا سوگند دیگر به احترام او از مركب خویش پایین نخواهم آمد. پس ابو هاشم جعفرى گفت: به خدا قسم كودكان چون او را مى‏بینند به احترام او پیاده مى‏شوند. هنوز دیرى نگذاشته بود كه آن حضرت به طرف مردم آمد. حاضران چون او را دیدند باز به احترام وى پیاده شدند؛ ابو هاشم خطاب به حاضران گفت: مگر نمى‏گفتید دیگر به احترام او پیاده نمى‏شوید؟ پاسخ دادند: به خدا قسم اختیار خود را از دست دادیم و از مركبهاى خود پیاده شدیم.

برگرفته از سایت

http://www.tebyan.net/index.aspx

 عید سعید قربان و غدیر خم پیشاپیش بر شما مسلمین جهان

غدیر سر چشمه جو شان ولایت و امامت

 بی تردید یکی از مهمترین واقعه ای که  در تعیین مسیر آینده اسلام نقش مهمی  را در تاریخ

مسلمین داشته است واقعه ای که طی آن پیامبر اکرم(ص) مهمترین ماموریت خود را  به

انجام رساندن. ماموریتی که انجام آن مساوی بود با تبلیغ تمام رسالت و کوتاهی در مورد آن

به  منزله از بین  رفتن زحمات چندین ساله پیامبر اکرم و بی نتیجه ماندن فداکاری های

مسلمانان صدر اسلام محسوب می شد.

اعمال روز غدير

اعمال اين عيد بزرگ به شرح زير است:

1 - روزه، كه كفاره شصت سال گناه است.

2 - غسل كردن.

3 - خواندن زيارت حضرت اميرالمومنين عليه السلام

4 - خواندن دو ركعت نماز، كه كيفيت آن در مفاتيح الجنان آمده است.

5 - خواندن دو ركعت نماز، پيش از زوال كه دستور آن در مفاتيح الجنان آمده است.

6 - خواندن دعاى ندبه.

7 - خواندن دعايى كه سيد بن طاوس از شيخ مفيد نقل كرده و در مفاتيح الجنان آمده است.

8 - چون مومنى را ملاقات كند، اين تهنيت را بگويد:

الحمدالله الذى جعلنا من المستمسكين بولاية اميرالمومنين و الائمه عليهم السلام؛

شكر خداى را كه ما را از مستمسكان به ولايت امير مومنان و پيشوايان معصوم "ع" قرار داد.

و نيز بخواند:

الحمدالله الذى اكرمنا بهذا اليوم و جعلنا من الموقنين بعهده الينا و ميثاقه الذى و اثقنا به من ولاية ولاة امره و القوام بقسطه و لم يجعلنا من الجاحدين و المكذبين بيوم الدين؛

سپاس خدا را كه ما را بدين روز، گمراهى داشت و از وفا كنندگان به عهدى كه به ما سپرده و به پيمانى كه براى ولايت واليان امرش و قائمان به عدلش از ما گرفته، قرار داد، و از منكران و تكذيب كنندگان به روز قيامت قرار نداد

9 - صد مرتبه بگويد: الحمدالله الذى جعل كمال دينه و تمام نعمته بولاية اميرالمومنين على بن ابى طالب عليه السلام؛

سپاس خدا را كه كمال دينش و تماميت نعمت خود را به ولايت اميرمومنان على بن ابى طالب "ع"، قرار داد.

10 - شكر خدا را به جهت نعمت بزرگ ولايت على "ع" به جا آورد.

11 - جامه هاى زيبا بپوشد.

12 - خود را آراسته كند و عطر بزند. گفتنى است كه زنان بايد فقط براى محارم خود زينت كنند و عطر بزنند.

13 - شادى كنند و پيروان حضرت على "ع" را شاد كنند.

14 - تقصيرها و خطاهاى ديگران را ببخشند.

15 - مشكلات مردم را بر طرف كنند.

16 - صله رحم به جا آورند.

17 - به امور خانواده رسيدگى كنند.

18 - مومنان را مهمانى كنند.

19 - افطارى بدهند.

20 - به ديدن يكديگر بروند.

21 - هديه بدهند.

22 - به روى مومنان لبخند بزنند.

23 - هديه بدهند.

24 - با مومنان مصافحه كنند؛ بدين صورت كه: دست راست خود را در دست راست برادر مومن خود قرار داده و آن گاه اين جملات را بگويند:

و اخيتك فى الله و صافيتك فى الله و صافحتك فى الله و عاهدت الله، و ملائكه و كتبه و رسله و انبيائه و الائمة المعصومين عليهم السلام، على انى ان كنت من اهل الجنة و الشفاعة و اذن بى بان ادخل، الجنة لا ادخلنا الا و انت معى؛

برادر تو شدم در راه خدا و صفا كردم با تو در راه خدا و مصافحه كردم با تو در راه خدا و عهد كردم با خدا و فرشتگانش و كتابهايش و رسولانش و پيغمبرانش و امامان معصوم - عليهم السلام - بر اينكه اگر من از اهل بهشت يافتم، داخل نشوم جز به همراهى تو.

آن گاه مومن ديگر بگويد: قبلت پس بگويد:

اسقطت عنك جميع حقوق الاخوة ما خلا الشفاعة و الدعاء و الزيارة؛

ساقط كردم از تو همه حقوق برادرى را جز شفاعت و دعا و زيارت.

روز عرفه ، روز نيايش  را به تمام شما دوستان تبریک می گوییم

روز نهم ذی الحجه به عنوان روز عرفه از اعیاد بزرگ اسلامی به شمار می رود، گرچه به اسم عید نامیده

 نشده است در این روز خداوند تبارک و تعالی بندگان خود را به عبادت و اطاعت خود فراخوانده، و سفره جود

 و احسان خود را برای بندگان خود گسترانده است. شیطان در این روز خوار و حقیر و خشمناک است. از

ظهر روز نهم ماه ذی الحجه زائران خانه خدا در صحرای عرفات وقوف می کنند و برای این وقوف، فضایل

بسیاری ذکر شده است. در غروب این روز زائران از عرفات به مشعرالحرام می روند و خود را برای سایر

 مناسک پر شکوه حج آماده می کنند.

از دعاهاي حضرت امام سجاد عليه السلام در روز عرفه است كه:

خدايا! مرا شاكر و صابر گردان و مرا در چشم خويش خوار و در نظر مردم بزرگوار گردان .

خدايا! در همه كارها عاقبت ما را به خير كن و ما را از خواري دنيا و عذاب آخرت نگهدار .

خدايا! مرا به علم توانگر ساز و به حلم زينت بخش و به تقوا عزيز كن و به عافيت زيبايي ده .

خدايا! از زوال نعمت و تغيير عافيت و غضب ناگهاني و همه چيزهايي كه مايه ناخشنودي توست به تو پناه مي‌برم .

خدايا! از اخلاق بد و اعمال بد و هوس‎هاي بد و مرض‎هاي بد به تو پناه مي‌برم .

خدايا! سحرخيزي را بر امت من مبارك ساز .

خدايا! تو را به غيب داني و قدرتي كه بر آفرينش داري سوگند مي‌دهم تا موقعي كه زندگي را براي من بهتر مي‌داني مرا زنده نگهدار و موقعي كه مرگ را براي من بهتر مي‌داني مرا بميران .


خدايا! از تو مي‌خواهم كه ترس خود را در آشكار و نهان نصيب من كني و در حال خشنودي و خشم كلمه اخلاص را به زبان من جاري نمايي و در حال فقر و توانگري ميانه‌روي را شعار من سازي .
خدايا! چنان كه خلقت مرا نيك كردي سيرتم را نيز نيك كن .

خدايا! هر كس عهده‌دار كار امت من شد و بر آنها سخت گرفت، بر او سخت ‌گير و هر كس عهده‌دار كار امت من شد و با آن‌ها مدارا كرد با او مدارا كن .

خداوندا! يك لحظه مرا به خودم واگذار مكن و چيزهاي خوبي كه به من بخشيده‌اي، از من باز مگير.


خدايا بر محمد و خاندان پاكش درود فرست .
درودهاي پربركت و پاكيزه و فزاينده‌اي كه صبح‌گاهان و شامگاهان در رسند،

و درود فرست بر ايشان و بر ارواح‌شان،

و كارشان را بر اساس تقوا فراهم آور،

و احوالشان را به سامان‌ آر،

و ما را به رحمت خود در جايگاه امن و امان در كنار ايشان قرار ده،

اي مهربان‎ترين مهربانان.(10)

7  ذي‌الحجه؛ سالروز شهادت امام باقر(ع) را  به شما تسلیت می گوییم

شهادت جانسوز جواد الائمه

حضرت امام محمد تقى(علیه السلام)

را به عموم حقيقت خواهان و عاشقان اهل بيت تسليت مى گوييم.

اين نوگل باغ ولايت و عصمت گرچه كوتاه عمر بود ولى رنگ و بويش مشام جانها را بهرهمند ساخت .

آثار فكرى و رواياتى كه از آن حضرت نقل شده ومسائلى را كه آن امام پاسخ گفته و كلماتى كه از آن حضرت بر جاى مانده , تاابد زينت بخش صفحات تاريخ اسلام است .

دوران عمر آن امام بزرگوار 25 سال ودوره امامتش 17 سال بوده است .

معتصم عباسى از حضرت جواد ( ع ) دعوت كرد كه از مدينه به بغداد بيايد .

امام جواد در ماه محرم سال 220 هجرى به بغداد وارد شد .

معتصم كه عموى ام الفضل زوجه حضرت جواد بود , با جعفر پسر مأ مون و ام الفضل بر قتل آن حضرت همداستان شدند .

علت اين امر - همچنان كه اشاره كرديم - اين انديشه شوم بود كه مباداخلافت از بنى عباس به علويان منتقل شود .

از اين جهت , درصدد تحريك ام الفضل برآمدند و به وى گفتند تو دختر و برادرزاده خليفه هستى , و احترامت از هرجهت لازم است و شوهر تو محمد بن على الجواد , مادر على هادى فرزند خود را برتو رجحان مينهد .

اين دو تن آن قدر وسوسه كردند تا ام الفضل - چنان كه روش زنان نازاست -تحت تأ ثير حسادت قرار گرفت و در باطن از شوهر بزرگوار جوانش آزرده خاطر شدو به تحريك و تلقين معتصم و جعفر برادرش , تسليم گرديد .

آنگاه اين دو فردجنايتكار سمى كشنده در انگور وارد كردند و به خانه امام فرستاده تا سياه روى دو جهان , ام الفضل , آنها را به شوهرش بخوراند .

ام الفضل طبق انگور را دربرابر امام جواد ( ع ) گذاشت , و از انگورهاى تعريف و توصيف كرد .

و حضرت جواد ( ع ) را به خوردن انگور وادار و در اين امر اصرار كرد .

امام جواد ( ع )مقدارى از آن انگور را تناول فرمود .

چيزى نگذشت آثار سم را در وجود خود احساس فرمود و درد و رنج شديدى بر آن حضرت عارض گشت .

ام الفضل سيه كاربا ديدن آن حالت دردناك در شوهر جوان , پشيمان و گريان شد ; اما پشيمانى سودى نداشت .

حضرت جواد ( ع ) فرمود : چرا گريه ميكنى , اكنون كه من را كشتى گريه توسودى ندارد .

بدان كه خداوند متعال در اين چند روزه دنيا تو را به دردى مبتلاكند و به روزگارى بيفتى كه نتوانى از آن نجات يافت .

در مورد مسموم كردن حضرت جواد ( ع ) قولهاى ديگرى هم نقل شده است .

 ولادت با سعادت هشتمین اختر تابناک امامت و ولایت حضرت رضا(ع) را به تمام شیعیان جهان تبریک  عرض می کنم

: ::. فضیلت زیارت امام رضا ع .::                                                                            

رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم فرمود:

« ستدفن بضعة منى بخراسان ما زارها مكروب الا نفس الله كربته ولا مذنب الا غفر الله ذنوبه» (1) ؛ پاره تن من در خراسان دفن خواهد شد، هیچ گرفتار و گنه‏كارى او را زیارت نكند جز این كه خداوند گرفتارى او را برطرف سازد و گناهانش را ببخشاید.

امام رضا علیه السلام می‎فرماید:

«ان لكل امام عهدا فى عنق اولیائه و شیعته و ان من تمام ‏الوفاء بالعهد و حسن الاداء زیارة قبورهم » (2) ؛ هر امام و رهبرى، عهد و میثاقى بر پیروان و دوستدارانش دارد و همانا یكى از اعمالى كه نمایانگر وفادارى و اداى میثاق است، زیارت آرامگاه آنان است.

امام رضا علیه السلام می‎فرماید:

«من زارنى على بعد دارى و مزارى اتیته یوم القیامة فى ثلاثة‏ مواطن حتى اخلصه من اهوالها اذا تطایرت الكتب یمیناً و شمالاً و عند الصراط و عند المیزان» (3) ؛ كسى كه با دورى راه، مزارم را زیارت كند، روز قیامت در سه جا [براى دستگیرى] نزد او خواهم آمد و او را از بیم و گرفتارى آن موقف‎ها رهایى خواهم بخشید:

1- هنگامى كه نامه‏ها (ى ‏اعمال) به راست و چپ پراكنده شود،

2- کنار پل صراط 

3- کنار میزان (هنگام ‏سنجش اعمال).

امام رضا علیه السلام فرمود:

«من زارنى و هو یعرف ما اوجب الله تعالى من حقى و طاعتى فانا و آبائى شفعائه یوم القیامة و من كنا شفعائه نجى» (4) ؛ هر كه مرا زیارت كند در حالى كه حق و طاعت مرا كه خدا بر او واجب كرده بشناسد، من و پدرانم در روز قیامت ‏شفیع او هستیم و هر كه ما شفیع وى باشیم نجات یابد.

امام رضا علیه السلام فرمود:

« ... و هذه البقعة روضة من ریاض الجنة و مختلف الملائكة لا یزال ‏فوج ینزل من السماء و فوج یصعد الى ان ینفخ فى الصور» (5) ؛ این بارگاه بوستانى از بوستان‏هاى بهشت است، و محل آمد و شد فرشتگان آسمان، و همواره گروهى از ملائكه فرود مى‏آیند و گروهى‏ بالا مى‏روند تا وقتى كه در صور دمیده شود.

پی‎نوشت‎ها:

1- عیون اخبار الرضا، ج‏2، ص‏257. 

2- بحار الانوار، ج‏100، ص ‏116.

3- وسائل الشیعه، ج‏10، ص‏433.

4- همان، ج ‏5، ص ‏436.

5- بحارالانوار، ج ‏102، ص ‏44.

  میلاد حضرت معصومه (س)را به تمام شیعیان جهان  تبریک می گوییم

قال الصادق (ع) :

مومن به اندازه ی کارهای خوبش آزمایش می شود  پس هر که دینش درست و کارش نیکو باشد بلایش سخت گردد چرا که خداوند عز و جل دنیا را نه برای پاداش مومن قرار داده و نه کیفری برای کافر و هرکس دینش سست و عملش ضعیف باشد بلایش اندک باشد . ( بحارالانوار ۶۷ )

مه برلب افق لبه ای از کلاه تو

شمع شبی سیاهم و چشمم به راه تو

خورشید و مه سری به سنان سپاه تو

زلفش کشیده نقشه روز سیاه تو

ما هم یکی شکسته و مسکین گیاه تو

کآمد ندای غیب که این است راه تو

کز دستچین لاله کنم تکیه گاه تو

وز چشم آهوان بنوازم نگاه تو

دل بسته ام به ناله سیم سه گاه تو

آن روز که ...   ابرهای سیاه ظلم و فساد آسمان جهان را بپوشاند.

ابا صالح ابا صالح کجایی                      کجاییی وسف زهرا کجایی
                                                                                                 
  بیا مهدی بیا دورت بگردم                             بیا تا دست خالی برنگردم

اباصالح بیا دردم دوا کن                                      مرا با دیدنت حاجت روا کن

ابا صالح ابا صالح کجایی                                       کجایی یوسف زهرا کجایی

اباصالح عزیز آل یاسین                                     بیا در جمع ما آقا تو بنشین

ابا صالح ابا صالح کجایی                                       کجایی یوسف زهرا کجایی

شنیدم مادر تو خورده سیلی                                    الهی من بمیرم از برایت

شده صبرم تمام مولا نیامد                                  غم هجرش زده آتش به جانم 

 ابا صالح ابا صالح کجایی                                      کجایی یوسف زهرا کجایی

 اگر دردم دوا می شد چه می شد                               اگر رویت عیان می شد چه می شد 

به حق مادر پهلو شکسته                                        مرا از سوی خود مولا نکن رد   

 ابا صالح ابا صالح کجایی                                         کجایی یوسف زهرا کجایی
 

من گل هاي زيادي را ديده ام...

من گل لاله را مي شناسم.

گل نسترن را ديده ام.

با شقايق دوست بوده ام.

با مريم و سوسن و... هم نشين شده ام؛

اما بارها و بارها، به تمامي آنها گفته ام كه هيچ كدامشان براي من، گل نرگس نمي شوند. من عاشق ديوانه گل نرگس ام.

اين را ديگر، همه گل هاي سرزمين من- همه گل هايي كه مرا مي شناسند- مي دانند.

يك بار گل سرخي از من پرسيد: پروانه جان! پروانه خوب دوست داشتني!

اين چه رازي است كه تو هميشه و در همه جا و در حضور تمامي گل ها، تنها و تنها از گل نرگس مي گويي و تنها و تنها از عشق او ياد مي كني؟ اين گل نرگس چه دارد كه تو را اين گونه شيفته خويش كرده است؟ به گل هاي سرزمينمان نگاه كن!

لاله را با تمام زيبايي اش ببين!

طنازي مريم را بنگر!

دلبري سوسن را شاهد باش!

اين ها همه آرزو دارند كه زماني- آن هنگام كه براي استرحت، اندكي دركنارشان مي آسايي- حرفي هم از آن ها بزني و سخني هم در باب محبت آن ها بگويي و افسوس و صد افسوس كه همگي در حسرت اين آرزو مانده اند...!!

من در پاسخ گل سرخ گفتم:

گل سرخ عزيز!

با خود عهده كرده ام- تا آن هنگام كه در سرزمين ما گل نرگس هست - از عشق هيچ گل ديگري سخني نگويم.

تو خود بگو كه آيا تا وقتي وجود نازنين گل نرگس هست، مي توان عاشق دل باخته گل ديگري بود؟!

اصلا مگر مي شود ادعاي عشق داشت و عاشق او نبود؟!

گل سرخ غمگينانه گفت:

پروانه عزيز دوست داشتني!

در سرزمين ما هزاران گل نرگس هست. در همسايگي من، ده ها نمونه از آن ها روييده است و تو تا به حال به هيچ كدامشان حرفي از عشق نزده اي.

پس چگونه است كه ادعاي عاشقي گل هاي نرگس را داري؟!

و من باز در پاسخش گفتم:

گل سرخ عزيز!

گل نرگس حقيقي را در هيچ باغچه اي نمي توان يافت.

گل نرگس من، گل نرگسي يگانه است.

او صاحب تمامي گل هاي عالم است،

او مقتداي تمامي پروانه هاي عاشق پيشه است،

او دليل پروانگي من است ،

و تمامي آرزوي من،

و اي كاش...

اي كاش...

اي كاش كه آرزوي طواف كردن به دور او را به گور نبرم!

كه همگان مي دانند عمر پروانه، چه كوتاه، چه اندك ... و چه ناچيز است!

من گل هاي زيادي ديده ام؛

اما هيچ كدامشان براي من، گل نرگس نمي شود.

گل يگانه ، تنهاي نوزاشگر من!..." مهدي" .

سلام مولای من 

 سلام عزیز من..........عزیزی که مدتی بود شاید گمت کرده بودم........اما از دور دیدمت ...پریدم و دستتو سفت چسبیدم که دیگه ازت جدا نشم....ان شاالله

خوبی مولای من؟حدودا دو ساعت دیگه تا غروب این جمعه هم بیشتر نمونده.........چقد باید امیدوار باشیم به این دوساعت؟

خیلی؟چقدر امیدواری مولاجان...............ما لیاقت نداریم!تمام مساله همینه.......شما آدم می خوای باید بگم تو این دنیا آدم کم پیدا می شه...........کم.........

شاید دوری وفراق تو ..........صبر بر دوری تو همین چند تا آدمم......ولش کن

نیست کم غم و غصه داری!ماهم هی گیر می دیم........ببخشیدمولایم....

می گن براساس نشانه ها فاصله چندانی تااومدنت نیست........شاید فقط چند نقطه....

اما  ما که نمی دونیم این عمر بیهودمون کی تموم  می شه...........شاید کمتر از یک نقطه .....فرصتی نداشته باشیم..........

مولا ...دریاب عزیزم...............فدای عنایت های سبزت بشوم............منو دوباره به خودم برگردون.......حالیم کردی اینجا.این فضای مجازی بهترین نعمت برای منه............چند روز ننوشتم عذاب کشیدم.........اه.چه بد بود.............من اینجا رو دارم برای اینکه به شما بگم......چقدددددددددر دوستتون دارم..............مولا من خود قبلیمو می خوام......اگه قراره به بهتر نرسم.................قربانت برم مولا

جمعه تا آخرین ساعاتش با رنگ قشنگ انتظارت امیخته.....بیا و با حضور سبزت جمعه را سبز و نورانی کن فقط....بیا

فدای تو............

منتظر؟؟؟؟؟/تو

اللهم رب الشهر الرمضان....

 حلول ماه مبارك رمضان ، ماه نزول رحمت الهي و بهار قرآن مبارک باد

از تک تک شما دوستان عزیزم خواهش میکنم تا در هنگام سحر و افطار بنده را از دعای خیر خویش فراموش نسازید... 

ما را ز دعا کاش نسازند فراموش
رندان سحر خیز که صاحب نفسانند

نمی دانم چرا ؟!!

نمی دانم چرا غروب جمعه که می شود...

بی قراری شدت می گیرد...

چه رازیست در غروب جمعه؟ نمی دانم.

شاید  ؛ "..."

حتی گفتنش هم سخت است...

می گویند ؛ جمعه عصر که می شود..

دیگر شما نیز مطمئن شده اید که این جمعه هم...

روز ظهور نبوده...

و موجی از غم ؛ در پسِ ناراحتی شما...

بر دل همگان می نشیند...

مولای من...

ناراحتی هایت را به من بده...

و اشک نریز

بگذار لااقل برای شما... ؛ به جای شما

من اشک بریزم...

به جای این همه اشکی که

شما برای ما ریخته اید...  

جمعه یعنی یک غروب وعده دار

وعده ی ترمیم قلب یاس زار

جمعه یعنی مادر چشم انتظار

در هوای دیدن روی نگار 

جمعه یعنی یک سماء دلواپسی

کی شود مولا به داد ما رسی؟

بيا اي خورشيد رفته به غروب

بيا اي ناجي از نظرها غيوب

بيا اي فرزند پيامبر نبي 

بيا اي همانند نبي عليم و زكي 

بيا اي عهده دار اسلام و دين

بيا اي يار و ياور مستضعفين

بيا اي ناجي اسلام و دين 

جهان پر شده از ظلم بر مسلمان و دين

بيا اي چشم و اميد دو عالم

بيا و ويران كن كاخ ستمكاران عالم

بيا اي صاحب فضل و كرم 

بيا و قدمت روي سرم

بيا اي مهدي صاحب زمان

بيا و ظهور كن در اين زمان

اللهم عجل لولیک الفرج   

 با سلام

خانه‏ دوست كجاست؟

پنهان زيستى حضرت مهدى (عج) نه تنها چگونگى زندگى آن حضرت را در هاله‏اى از اسرار فرو برده كه بسيارى از موضوعات مربوط به زندگى آن حضرت را نيز جزو امور پنهان نظام هستى قرار داده است .

يكى از مهم ‏ترين اين امور پنهان، محل زندگى آن حضرت در طول غيبت و به ويژه غيبت كبرى است. از اين رو بسيارى علاقه‏ مندند بدانند آن خورشيد پنهان در كدامين بخش از اين كره خاكى به گذران عمر مى‏پردازند.

هزاران هزار انسان عاشق و شيفته صدها سال است كه در هر پگاه آدينه سخن به ندبه مى‏گشايند و اين ‏گونه مى‏سرايند: ليت‏ شعرى اين استقرت بك النوى بل اى ارض تقلك او ثرى! ا برضوى او غيرها ام ذى طوى؟ عزيز على ان ارى الخلق ولا ترى ...»

اى كاش مى‏دانستم در چه جايى منزل گرفته‏اى و چه سرزمين و مكانى تو را در برگرفته است! آيا در كوه رضوايى و يا جاى ديگرى و يا در ذى طوى هستى؟ دشوار است ‏بر من كه خلق را ببينم و تو ديده نشوى ...»

حال براى روشن شدن اين بحث پاى دل به گلستان كلام معصومين عليهم السلام  مى‏گشاييم و با سيرى در كلام نورانى ايشان از آن انفاس قدسى براى حل اين معما استمداد مى‏طلبيم .

با يك نگاه ژرف و كلى در اين بوستان پُرطراوت به چهار دسته روايت در اين موضوع  بر خواهيم خورد كه هر كدام محل زندگى آن حضرت را در دوره‏اى از زندگى پر بركت ايشان به تصوير كشيده‏اند؛ اگر چه براى برخى دوره‏ها صراحت و روشنى بيش ‏ترى وجود دارد .

اين دوره‏ها عبارتند از:

1- دوران زندگى با پدر بزرگوار خود. (260 - 255 ه)

شكى نيست كه آن امام همام در شهر سامرا و در خانه‏  پدر بزرگوارشان امام حسن عسكرى عليه السلام  ديده به جهان گشوده و تا پايان عمر شريف پدر خود در كنار آن حضرت مى‏زيسته است .

حكيمه خاتون دختر امام جواد عليه السلام  به عنوان تنها زنى كه داستان ولادت حضرت مهدى (عج) را به تفصيل نقل كرده است، مى‏گويد: امام حسن عسكرى عليه السلام  مرا به نزد خود فرا خواند و فرمود: اى عمه! امشب افطار نزد ما باش كه شب نيمه‏  شعبان است و خداى تعالى امشب حجت‏ خود را  كه حجت او در روى زمين است، ظاهر سازد .

گويد گفتم مادر او كيست؟ فرمود: نرجس، گفتم: فداى شما شوم اثرى در او نيست.  فرمود: همين است كه به تو مى‏گويم ...

در ادامه حكيمه خاتون داستان آن شب نورانى و ولادت حضرت مهدى (عج) را به صورت مفصل بيان نموده است.

نه تنها بستگان نزديك و خدمتگزاران بيت امامت آن حضرت را در شهر سامراء در خانه‏  امام عسكرى عليه السلام  ديده‏اند كه بسيارى از ياران و خواص اصحاب امامت‏ به شرف ديدار آن جمال چون آفتاب نائل آمده‏اند و همگى حكايت از آن دارد كه تمامى مدت همراهى حضرت مهدى (عج) با پدرش در شهر سامرا سپرى شده است .

يعقوب بن منقوش گويد: بر امام حسن عسكرى عليه السلام  وارد شدم و او بر سكويى در سرا نشسته بود و سمت راست او اتاقى بود كه پرده‏هاى آن آويخته بود . گفتم: اى آقاى من! صاحب الامر كيست؟  فرمود: پرده را بردار. پرده را بالا زدم و پسر بچه‏اى با پيشانى درخشان، رويى سپيد، چشمانى دّرافشان، دو كف ستبر، دو زانوى برگشته، خالى برگونه راستيش و گيسوانى بر سرش بود، بيرون آمده و بر زانوى پدرش ابومحمد عليه السلام  نشست. آن‏ گاه امام حسن عسكرى عليه السلام  به من فرمود: اين صاحب شماست . سپس برخاست و امام به او گفت: پسرم!  تا وقت معلوم داخل شو و او داخل اتاق شد و من به او مى‏نگريستم . سپس به من فرمود: اى يعقوب! به داخل بيت ‏برو ببين آن ‏جا كيست؟ و من داخل شدم اما كسى را نديدم.‏»  

 كسى است كه زمين را پر از عدل و داد مى‏كند، هم ‏چنان كه پر از ظلم و جور شده باشد.  مَثل او در اين امت مَثل خضر و ذوالقرنين است. او غيبتى طولانى خواهد داشت كه هيچ كسى در آن نجات نمى‏يابد مگر كسى كه خداى تعالى او را در اعتقاد به امامت ثابت ‏بدارد، و در دعا به تعجيل فرج موفق سازد . احمد بن اسحاق گويد: گفتم: اى مولاى من، آيا نشانه‏اى هست كه قلبم بدان مطمئن شود؟

آن كودك به زبان عربى فصيح به سخن درآمد و فرمود: انا بقية الله فى ارضه والمنتقم من اعدائه.

بنابراين ترديدى نخواهد ماند براين‏ كه حضرت مهدى (عج) در طول حيات امام عسكرى عليه السلام  همراه ايشان و در شهر سامراء مسكن و ماوى داشته‏اند و عده‏  فراوانى آن حضرت را  در آن‏ جا ديده‏اند.

2- دوران غيبت كوتاه مدت (غيبت صغرى 329 - 260 ه . ق)

غيبت صغرى عبارت است از پنهان زيستى كوتاه مدت حضرت مهدى عليه السلام  كه طبق نظر مشهور با شهادت امام حسن عسكرى عليه السلام (260 ه) آغاز شده و با رحلت چهارمين نائب خاص در (سال 329 ه . ق) به پايان رسيده است، كه مجموعا شصت و نه سال مى‏شود .

اگر به روشنى محل زندگى آن حضرت در اين دوران مشخص نيست، ولى مى‏توان به قرائنى حدس زد كه بيش ‏ترين حضور حضرت در اين ايام در عراق بوده است .

از امام صادق عليه السلام  در اين زمينه نقل شده است كه فرمود: للقائم غيبتان، احداهما قصيرة و الاخرى طويلة، لغيبة الاولى لا يعلم بمكانه فيها الا خاصة شيعة و الاخرى لا يعلم بمكانه فيها الاخاصة مواليه.‏» 

« براى حضرت قائم (عج) دو غيبت است: يكى كوتاه و ديگرى طولانى، در غيبت اول جز شيعيان مخصوص از جاى آن حضرت خبر ندارند و در غيبت ديگر جز دوستان مخصوصش كسى از جاى او آگاه نيست. و از آن‏ جايى كه در دوران غيبت صغرى از سفيران چهارگانه نزديك ‏تر به حضرت ذكر نشده است و ايشان هم تماما در عراق زندگى مى‏كرده‏اند و همواره با حضرت در ارتباط بوده‏اند، بنابراين مى‏توان به عنوان يك احتمال گفت ‏بخش عمده‏ عمر ايشان در اين دوران در عراق سپرى شده است.

البته از رواياتى كه مدينه‏ منوره را به عنوان منزلگاه حضرت مهدى (عج) در طول غيبت ‏بدون در نظر گرفتن صغرى يا كبرى بودن ذكر كرده، مى‏توان اين احتمال را نيز بيان كرد كه بخشى از زندگى حضرت در طول غيبت صغرى در مدينه سپرى شده است .

امام باقر عليه السلام  در اين باره فرمود: لابد لصاحب هذا الامر من عزلة ... و نعم المنزل طيبة. (6)

به ناچار براى صاحب اين امر عزلت و گوشه‏گيرى خواهد بود ... و طيبه (مدينه) چه منزلگاه خوبى خواهد بود.»

ابوهاشم جعفرى گويد: « به امام عسكرى عليه السلام عرض كردم: بزرگوارى شما مانع مى‏شود تا از شما پرسش نمايم . پس اجازه بفرماييد سؤالى بپرسم . حضرت فرمود: بپرس . عرض كردم: اى آقاى من آيا فرزندى داريد؟ فرمود: بله.  گفتم: فان حدث بك حدث فاين اسال عنه؟ اگر اتفاقى رخ داد كجا آن را پيدا كنم؟ فقال: بالمدينة‏»

بنابراين جمع بين اين دو دسته از روايات به اين صورت است كه اگر چه آن حضرت در مدينه حضور داشته‏اند، ولى به خاطر نزديكى و مجاورت نواب خاص و شيعيان منزل و مسكن ايشان بيش ‏تر در عراق بوده است.

3- دوران غيبت دراز مدت (غيبت طولانى)

اصطلاحا غيبت كبرى به مدت زيادى پنهان زيستى حضرت مهدى (عج) گفته مى‏شود كه با وفات آخرين نائب خاص حضرت در سال سى ‏صد و بيست و نه هجرى آغاز شده و هم ‏چنان ادامه دارد و تنها در اراده‏ خداوند است  كه چه زمانى پايان مى‏پذيرد. اين دوران داراى ويژگى‏هاى خاصى است كه آن را از دوران غيبت صغرى كاملا متمايز مى‏سازد، كه از جمله‏  آن‏ها كامل شدن غيبت ‏حضرت مهدى (عج) است.

به همان اندازه كه پنهان زيستى حضرت مهدى (عج) در اين دروان به كمال مى‏رسد و نيابت و سفارت همانند دوران غيبت صغرى وجود ندارد، محل زندگى آن حضرت نيز نامشخص ‏تر مى‏شود و در اين دوران است كه هرگز به طور قطع  نمى‏توان مشخص نمود آن حضرت در كجا زندگى مى‏كند.

اگرچه پاره‏اى از روايات به زندگى آن حضرت در اين دروان در مدينه‏  منوره اشاره كرده  ولى صراحتى در اين معنا نيست كه آن حضرت در آن‏ جا داراى منزل و مسكن است و تنها مى‏توان گفت ايشان بخشى از عمر شريف خود را  در اين دوران در مدينه سپرى خواهند كرد.

اما رواياتى كه به محل زندگى حضرت مهدى (عج) در دوران غيبت و به ويژه غيبت كبرى اشاره نموده‏اند از اين قرار است:

الف) در مدينه‏ طيبه

همان ‏گونه كه قبلا نيز اشاره شد در پاره‏اى روايات از مدينه‏  طيبه به عنوان محل زندگانى آن حضرت ياد شده است .

امام صادق عليه السلام  فرمود: به ناچار براى صاحب الامر غيبتى است و به ناگزير در آن غيبت گوشه‏گيرى خواهد بود و چه نيكو منزلى است مدينه!

ب) در ناحيه‏ ذى طوى

ناحيه‏  ذى طوى در يك فرسخى مكه و در داخل حرم قرار دارد و از آن‏ جا خانه‏هاى مكه ديده مى‏شود .

امام باقر عليه السلام  فرمود: « يكون لصاحب هذاالامر غيبة فى بعض هذه الشعاب و او ما بيده الى ناحية ذى طوى.‏»

صاحب اين امر را در يكى از اين دوره‏ها غيبتى است و با دست ‏خود به ناحيه‏  ذى طوى - كه نام كوهى است در اطراف مكه - اشاره نمود ...»

هم ‏چنين در برخى ديگر از روايات آمده است كه حضرت مهدى (عج) قبل از ظهور و در آستانه‏  قيام در « ذى طوى‏» به سر مى‏برد. امام باقر عليه السلام  در تشريح محل بقية ‏الله (عج) در آستانه‏  ظهور مى‏فرمايد: « ان القائم يهبط من ثنية ذى طوى فى عدة اهل بدر ثلاثماة و ثلاثة عشر رجلا حتى يسند ظهره الى الحجر الاسود و يهز راية الغالبة‏»  قائم (عج) درميان گروهى به شمار اهل بدر-  سى ‏صد و سيزده تن- از گردنه‏  ذى طوى پايين مى‏آيد تا آن‏ كه پشت‏ خود را به حجر الاسود تكيه مى‏دهد و پرچم پيروزي را به اهتزاز در مى‏آورد .

ج) در دشت‏ها و بيابان‏ها

از برخى روايات نيز استفاده مى‏شود كه آن حضرت در طول غيبت كبرى داراى محل خاصى نيست و همواره در سفر به سر مى‏برند .

از امام باقر عليه السلام  نقل شده است «... و اما شبهه من عيسى فالسياحة ...»

و اما شباهت‏ حضرت مهدى (عج) به حضرت عيسى عليه السلام  جهانگردى (و نداشتن مكانى خاص) است.»

البته متاسفانه اين نامعلوم بودن محل زندگى آن حضرت در دوران غيبت كبرى سبب شده تا عده‏اى به گمانه ‏زنى‏ها و خيال ‏پردازى‏هاى بعضا سخيف و واهى بپردازند و به طرح محل‏هايى كه اثبات آن‏ها كارى بس دشوار است، روى آورند.

از افسانه‏ جزيره‏ خضراء گرفته تا مثلث ‏برمودا و مانند آن، حكايت‏هايى هستند كه در تاريخ پر فراز و نشيب اين اعتقاد رخ نموده است، ولى همواره روشنگران اين مذهب بزرگ، شيعيان را از لغزش‏ها نجات داده‏اند.

على بن مهزيار پس از شرح ملاقات خود با حضرت مهدى (عج) سخنانى را از آن حضرت نقل كرده است كه مؤيد اين معناست. ايشان مى‏گويد آن حضرت فرمود: يا بن المازيار ابى ابومحمد عهد الى الا اجاور قوما غضب الله عليهم ... وامرنى الا اسكن من الجبال الا وعرها ولا من البلاد الا قفرها.»

«اى پسر مهزيار! همانا پدر بزرگوارم با من عهد فرمود كه در مجاورت قومى كه خشم الهى را برانگيخته‏اند قرار نگيرم و امر فرمود در كوه‏ها ساكن نشوم، مگر قسمت ‏سخت و پنهان آن و در شهرها ساكن نشوم مگر شهرهاى متروكه و بى آب و علف.»

4- دوران ظهور و حكومت ‏حضرت مهدى (عج)

دروان ظهور به عنوان درخشان ‏ترين فراز تاريخ و بهترين دوران حيات انسانى داراى ويژگى‏هاى فراوانى است كه از جمله مهم‏ ترين آن‏ها حاكميت آخرين معصوم و حجت الهى است .

درباره‏  محل زندگى حضرت مهدى (عج) و حكومت آن حضرت در عصر ظهور، روايات فراوانى وجود دارد.

در برخى از آن‏ها از «مسجد سهله‏» به عنوان منزل آن حضرت ياد شده است كه با توجه به رواياتى كه كوفه را مقر حكومت آن حضرت ذكر كرده، بسيار قابل قبول خواهد بود.

اين مسجد داراى شرافتى بسيار است. از جمله گفته شده در اين مسجد هزاران پيامبر به نماز ايستاده‏اند.  صالح بن ابوالاسود مى‏گويد: امام صادق عليه السلام  وقتى سخن از مسجد سهله راند، فرمود: « اما انه منزل صاحبنا اذا قام باهله.‏»

«آگاه باش! كه همانا مسجد سهله منزل صاحب ماست، آن هنگام كه با اهل خود بر آن ‏جا وارد شود.»

آرى، اين مسجد منزل ادريس است. خداوند هيچ پيامبرى را برنيانگيخت مگر آن ‏كه در اين مسجد نماز گزارد. هركس در اين مسجد بماند، مانند آن است كه در خيمه‏ رسول خدا صلى الله عليه و آله  اقامت كرده است. هيچ مرد و زنى نيست، مگر آن‏ كه دلش به سوى آن مسجد پَر مى‏كشد. روز و شبى نيست مگر آن كه فرشتگان به اين مسجد پناه مى‏برند و در آن به عبادت خدا مى‏پردازند.

آن سفر كرده كه صد قافله دل همره اوست

                                              هركجا هست، خدايا به سلامت دارش

«بسم رب المهدی المنتظر»

 بارالها...
به درگاه تو شکایت می‌کنم از فقدان پیامبر و غیبت ولی خود، و سختی زمانه و وقوع فتنه‌ها، و چیرگی دشمنان و کثرت دشمنان و کمی عددمان...

 بارالها...!
از تو مسئلت می‌کنیم که به ولیّ خود اذن دهی، تا عدل تو را در میان بندگانت ظاهر سازد و دشمنانت را در بلادت بکشد...

 بارالها...!
به‌واسطۀ ولیّت، قرآن را زنده کن و نور سَرمدی خویش را که ظلمتی در آن نیست، بر ما بنما!

 ای خدای من...!
تو کسی هستی که سوء را برطرف می‌کنی؛ و آن‌هنگام که مضطرّ، تو را بخواند، اجابت می‌کنی و از بلای عظیم نجات می‌بخشی! ای خدای من! ضرر را از ولیّت برطرف ساز و همچنان که تضمین کردی، او را خلیفۀ در زمین قرار ده.

 الهی..!
مرا از دشمنان و اعداء آل‌محمد (صلوات‌الله‌علیهم) مگردان و مرا از اهل غیظ و غضب بر آل محمد قرار مده؛ که من از آن به تو پناه می‌برم! پس بر من پناه ده... و می‌خواهم به جوار تو درآیم، پس مرا در جوار خود درآور...

   اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

سلام بر شعبان و نیمه‌اش!
سلام بر ماه و ماه‌پارۀ آسمانی‌اش!
سلام بر موعود انبیاء!
سلام بر منجی آدمیان!
سلام بر مهربان‌ترین انسان!
و سلام بر امید منتظران و سلام بر گل نرگس...

 ای قرار دل‌های بی‌قرار...!
می‌خواستم از دوری‌ات شِکوه کنم...
اما به یاد آوردم که در میان ما و بازارهایمان نظاره‌گرمانی!
به یاد آوردم که در برابر چشمان منتظرت، چگونه دلت را آزرده‌ایم...!

 ای یوسف فاطمه!
می‌خواستم بگویم تا سرحد جنون از فراغت خسته‌ایم...
اما به یاد آوردم که منتظرانت خستگی‌ناپذیرند....!
پس چگونه خود را منتظر بنامیم درحالیکه از خود نیز به سُتوه آمده‌ایم؟!

 ای دلبند زهرا...
نه پای پیش داریم و نه پای پس...! شما بگو به کدامین سو روی گردانیم؟

 ای عزیزترینم!
شنیده‌ام کار شما هنگام ظهور، از کار جدّتان پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) دشوارتر است. زيرا مردمی كه در برابر پيامبر خدا ايستاده بودند افراد جاهلی بودند كه سنگ و چوب و... می‌پرستيدند! ولی جاهلانی كه در مقابل شما، امام عصر(ع) می‌ايستند كسانی هستند كه قرآن به دست می‌گيرند و با تأويل‌كردن آيات قرآن و مستمسك قرار دادن آن با شما می‌جنگند.

 مولای من...!
و چه راست گفتند که پاداش یک نفر از منتظران شما، همانند پاداش پنجاه صحابۀ پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) در جنگ بدر و احد و حنین است.... آخر سختی‌ها و رنج‌ها و آزارهایی که بر آنان وارد می‌شود، فوق طاقت اصحاب پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) است....
چه زمانۀ سخت و پرآشوبی است، آن هنگام که منکر، معروف جلوه می‌کند و معروف، منکر!
چه دوران سختی‌ست آن‌هنگام که حتی به چشم‌های خود نیز نمی‌توان اطمینان کرد...!
چه پر مشقت است غیبتی که خود باید خود را بسازیم!
چه وانفسای پر زحمتی است...! آخر نفْس سویی را می‌خواند و عقل‌مان سویی دیگر!
بی‌خود نیست حفظ ایمان در دوران غیبتت از نگه‌داشتن پاره‌ای آتش در دست دشوارتر است...
بی‌خود نیست می‌گویند نومیدی از شیطان است و نشانۀ منتظرانت امید و پویایی!

چه کشمکش نفَس‌گیری است!

انتظاری بی‌پایان از سویی... و دشواری‌ها از سویی دیگر، محرّک نومیدی مایند!
اما چشم‌به‌راه بهار آمدنت بودن، چه گوارا...

 ای قرار دل‌های بی‌قرار! ای نازدانۀ هستی!
تا کی در انتظار بازگشت‌مان روزها و سال‌ها را شماره‌گری؟!

 ای دلبر غائب از نظر!
چه بگویم که خود می‌دانی چه در دل می‌گذرد...........

اما مولا...
هفته‌ها که دیگر هیچ.... چله‌هایم بی‌تو در حال عبور است.... دعایی نما تا ریشه‌کن کنیم هرآنچه مانع رسیدن به شماست...
دیگر با چه رویی از مادرت بخواهم برای پایان چله‌نشینی‌ام دعا کند؟!

 گل نرگسم!
ای تنها بهانۀ بودنم!
این چهارمین است.....!
آخر تا به کِی...........؟
تا به کجا.......؟

این بار چیزی به ولادتت نمانده است! کاش میشد قابل‌مان می‌دانستی...! کاش لایقت بودیم....! کاش....

 خدایا...! غروب انتظارمان را برسان...

خبر دهید به یاران، سوار آمدنی است
رفــیق آمدنی‌، غمگـسار آمدنی است
فروغ‌بخش شب انتــظار آمدنی است
نگــار آمدنی، غمگسار آمــدنی است
خبر دهید به یاران سـوار آمدنی است

التماس دعا

اللهم عجل لوليک الفرج

خدا كند كه بشكند شبي دلم به پاي تو

و كاش چاه مي‌شدم كه بشنوم صداي تو

تو اوج خوب بودني، تو حالت سرودني

به آسمان رسيده‌اي، كجاست انتهاي تو

حضور غيبتت بزرگ، دل نماز را شكست

زمين قيام كرده است به شوق اقتداي تو

بيا تمام من بيا بيا كه نذر كرده‌ام

كه هر چه دارم از غزل بريزمش به پاي تو

به انتظار تو دلم نشسته سبز مي‌شود

بيا ببين كه شاعرم ولي فقط براي تو

مبعث رسول اکرم (ص) خاتم پیامبران بر عموم مسلمانان جهان مبارکباد

چهل حدیث از پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)

1-نشان منافق سه چيز است : 1 - سخن به دروغ بگويد . 2 - از وعده تخلف كند .3 - در امانت خيانت نمايد .

صحيح مسلم ، كتاب الايمان ، ح 89

2-کسی که نماز را از وقتش تأخیر بیندازد، (فردای قیامت) به شفاعت من نخواهدرسید

(بحارالانوار،ج،83ص20)

3-منفورترين چيزهاي حلال در پيش خدا طلاق است .

سنن ابي داود ، كتاب الطلاق ، ح 1863

4-بهترین یاران کسی است که ناسازگاریش اندک باشد و سازگاریش بسیار

(تنبیه الخواطر، ج2، ص123 )

5-فرزند آدم وقتي تن تو سالم است و خاطرت آسوده است و قوت يك روز خويش راداري ، جهانگر مباش .

كنز العمال ، ج 3 ، ص 782 ، ح 8740

6--فرزند آدم ، آنچه حاجت تو را رفع كند در دسترس خود داري و در پي آنچه تو را به طغيان وا مي دارد روز ميگذاري ، به اندك قناعت نميكني و از بسيار سير نمي شوي .

كنز العمال ، ج 3 ، ص 782 ، ح 8740

7-هرکس آبروی مؤمنی را حفظ کند، بدون تردید بهشت بر او واجب شود.

(ثواب الاعمال و عقاب الاعمال)

8-از نفرين مظلوم بپرهيز زيرا وي به دعا حق خويش را از خدا ميخواهد و خدا حق رااز حق دار دريغ نميدارد .

كنز العمال ، ج 3 ، ص 507 ، ح 7650

9-از استعمال سنگ حرام در ساختمان بپرهيزيد كه مايه ويراني است .

كنز العمال ، ج 15 ، ص 405 ، ح 41575

10-عبادت هفتاد جزء است و بالاترین و بزرگترین جزء آن کسب حلال است.

(ثواب الاعمال و عقاب الاعمال)

11-از فراست مؤمن بترسيد كه چيزها را با نور خدا مي نگرد .

سنن ترمذي ، كتاب تفسير القرآن ، ح 3052

12-از دنيا بپرهيزيد ، قسم به آن كس كه جان من در كف اوست كه دنيا ازهاروت و ماروت ساحرتر است .

كنز العمال ، ج 3 ، ص 182 ، ح 6063

13-از نفرين مظلوم بترسيد كه چون شعله آتش بر آسمان ميرود .

كنز العمال ، ج 3 ، ص 500 ، ح 7601

14-براى هر چیزى زكاتى است و زكات بدنها روزه است.

(الكافى، ج 4، ص 62)

15-دو چيز را خداوند در اين جهان كيفر ميدهد : تعدي ، و ناسپاسي پدر و مادر .

كنز العمال ، ج 16 ، ص 462 ، ح 45458

  
16-هر كس از شما در خوردن قسم جديتر است به جهنم نزديكتر است .

درباره‏ى اين دعا، چند مطلب قابل دقت است كه در اين مقاله به آن‏ها خواهيم‏پرداخت.

در ابتدا، اصل دعا را نقل مى‏كنيم. ماخذ اصلى دعاى «يامن ارجوه‏» كتاب‏اقبال سيدبن طاووس است. در آن‏جا آورده است:

و من الدعوات كل يوم من رجب، ماذكره‏الطرازى ايضا، فقال: دعاء علمه‏ابوعبدالله(ع) محمدا السجاد -و هو «محمدبن ذكوان‏» يعرف بالسجاد. قالوا: سجدو بكى فى سجوده حتى عمى.- روى ابوالحسن على بن محمدالبرسى،(رحمهماالله )، قال: اخبرناالحسين بن احمدبن‏شيبان، قال: حدثنا حمزه‏بن القاسم العلوى‏العباسى، قال: حدثنا محمدبن عبدالله بن عمران‏البرقى، عن محمدبن على‏الهمدانى،قال: اخبرنى محمد بن سنان، عن محمدالسجاد فى حديث طويل، قال:

قلت لابى عبدالله(ع): جعلت فداك! هذا رجب. علمنى فيه دعاءا ينفعنى الله به.

قال: فقال لى ابوعبدالله(ع): اكتب «بسم‏الله‏الرحمان‏الرحيم‏»! وقل فى كل يوم‏من رجب صباحاو مساءو فى اعقاب صلواتك فى يومك وليلتك: «يامن ارجوه...».

قال: ثم‏مر ابوعبدالله(ع) يده‏اليسرى، فقبض على لحيته و دعا بهذا الدعاء و هويلوذ بسبابته اليمنى، ثم قال بعد ذلك: «يا ذالجلال والاكرام...».

و فى حديث آخر: ثم وضع يده على لحيته و لم يرفعها الا و قد امتلاظهر كفه دموعا. (۱)

اين روايت را، علامه‏ى مجلسى و محدث قمى، به گونه زير ترجمه كرده‏اند:

۱ - علامه مجلسى:

به سند معتبر، منقول است كه محمدبن ذكوان به خدمت‏حضرت صادق(ع) عرض كرد كه:

فداى تو شوم! اين، ماه رجب است. مرا دعايى تعليم نما كه حق تعالى، مرا، به آن‏نفع ببخشد. حضرت فرمودند كه: «در هر روز ماه رجب، در صبح و شام و بعد ازنمازها در شب[بخوان]: «يا من ارجوه لكل خير...». پس، حضرت محاسن مبارك خودرا به دست چپ گرفتند و انگشت‏سبابه‏ى دست راست‏خود را به جانب چپ و راست‏حركت‏مى‏دادند و با انكسار تمام، اين دعا را حضرت مى‏خواندند: «يا ذالجلال ...» ودست از ريش مبارك خود بر نداشت تا از آب ديده‏ى مبارك‏اش، تر شد. (۲)

۲ - محدث‏قمى: سيدبن طاووس، روايت كرده است از محمدبن ذكوان -كه معروف به سجاد است ،براى آن كه آن‏قدر سجده كرده و گريست در سجود، كه نابينا شد- كه گفت: عرض كردم‏به حضرت صادق(ع): فداى تو شوم! اين، ماه رجب است. تعليم نما مرا دعايى در آن،تا حق‏تعالى، مرا، به آن، نفع بخشد. حضرت فرمود: بنويس‏«بسم‏الله‏الرحمان‏الرحيم‏»! و بگو در هر روز از رجب، در صبح و شام و در عقب‏نمازهاى روز و شب: «يامن ارجوه‏لكل خير...».

راوى گفت: پس گرفت‏حضرت، محاسن شريف خود را در پنجه‏ى چپ خود و خواند اين دعارا به حال التجاو تضرع به حركت دادن انگشت‏سبابه‏ى دست راست. پس گفت‏بعد از آن:

يا ذالجلال والاكرام... .

محمد بن ذكوان كيست؟

راوى اين دعا، «محمدبن ذكوان‏» ملقب به «سجاد» است.

وضع او، از نظر رجالى، مشخص نيست. مرحوم مامقانى مى‏نويسد:

وليس له فى كلمات اصحابناالرجاليين اثر اصلا. ولم اقف فيه الا على‏روايه‏السيد رضى‏الدين بن طاووس(رضوان الله عليهم) ، فى‏الاقبال، دعاء شهر رجب.

به نظر ما، احتمال تصحيف، در نام اين راوى، وجود دارد. توضيح اين‏كه، ممكن است‏راوى اين حديث‏يا «محمدبن زياد» باشد -زيرا، اردبيلى در جامع‏الرواه، از«محمدبن زياد» با لقب «سجاد» نام برده و گفته: «محمدبن سنان از وى روايت‏نقل مى‏كند.» و در اين‏جا هم، روايت‏گر، محمدبن سنان است- و يا «محمدبن زيدشحام است; زيرا، وى، دعاى «يامن ارجوه‏» را به گونه‏ى ديگرى نقل كرده است.

البته، احتمال اين كه «محمدبن ذكوان‏»، تصحيف «محمدبن زياد السجاد» باشد،بيش‏تر است.

نكاتى درباره‏ى قرائت اين دعا

۱ - «بسم‏الله‏الرحمان الرحيم‏» جزو دعا نيست،بلكه ذكر آن، به جهت استحباب شروع هركار ارزش‏مندى با بسمله است.

۲ - اين دعا، در هر موقع از روز و شب و بعد از هر نماز - چه واجب و چه مستحب‏مى‏توان خواند. از اين سفارش، اهميت دعاى مذكور، معلوم مى‏شود.

۳ - لفظ «جميع‏» در قبل از «شر» در عبارت و شر الاخره‏» -هرچند به عنوان‏نسخه‏ى بدل- وجود دارد.

۴ - درباره‏ى زمان به دست گرفتن محاسن ، دو احتمال وجود دارد:

احتمال نخست اين است كه از ابتداى دعا، بايد محاسن را به دست چپ گرفت، يعنى،منظور از «الدعاء» در «...و دعابهذا الدعاء»، همان «يا من‏ارجوه...» تاپايان دعا باشد و نه دعاى «ياذالجلال و الاكرام ...».

احتمال دوم، اين است كه مقصود از «الدعاء» را در «دعا بهذاالدعاء»، قسمت‏«ياذالجلال والاكرام... مى‏باشد و «ذلك‏» را در «ثم قال بعد ذلك‏» به در دست‏گرفتن محاسن‏» برگردانيم.

علامه‏ى مجلسى، رضوان‏الله‏عليه، همان طورى كه ترجمه‏اش نشان مى‏دهد، احتمال دوم راقبول دارد. و ظاهرا همين احتمال دوم درست‏تر باشد.

انتهاى دعا; يعنى،«حرم شيبتى على‏النار» نيز مويد درستى احتمال دوم است.

۵ - از مجموع روايت استفاده مى‏شود كه، «محاسن را به دست گرفتن‏» و «انگشت‏سبابه‏ى دست راست را حركت دادن حالتى بوده است كه در آن هنگام، به حضرت امام‏صادق(ع) دست داده است و نه اين كه جزئى از دعاى «يامن‏ارجوه‏» باشد.

البته، اگر كسى، با دقت و تامل، در محتواى اين دعا بنگرد، چه بسا، از او نيزاين حالت، سر زند.

در اين‏جا، مناسب است‏يادآور شويم كه اين، يكى از حالت‏هاى دعا كننده است. اگربه كتاب «الدعاء»ى كافى مراجعه كنيم، حالت‏هاى ديگرى را نيز براى شخص دعاكننده خواهيم يافت. براى نمونه، به اين روايت توجه فرماييد:

عده من اصحابنا، عن احمدبن محمدبن خالد، عن ابيه، عن فضاله عن‏العلاء، عن‏محمدبن مسلم، قال: سمعت اباعبدالله(ع) يقول:

مر بى رجل و انا ادعو فى صلاتى بيسارى فقال: يا عبدالله! بيمينك. فقلت:

ياعبدالله! ان‏لله، تبارك و تعالى، حقاعلى هذه كحقه على هذه‏». و قال:

«الرغبه، تبسط يديك و تظهر باطنهما و الرهبه، تبسط يديك و تظهر ظهرهما. والتضرع، تحرك السبابه اليمنى يمينا و شمالا. والتبتل، تحرك السبابه‏اليسرى‏ترفعها فى‏السماء رسلا و تضعها. و الابتهال، تبسط يديك و ذراعيك الى‏السماء. والابتهال، حين ترى اسباب البكاء.

امام صادق (ع) فرمود:

«مردى به من گذر كرد و من در نمازم دست چپ را براى دعا بلند كرده بودم.

پس گفت: يا عبدالله! با دست راست‏ات دعا كن، من گفتم: اى بنده‏ى خدا! راستى كه‏خداوند تبارك و تعالى، براين هم حقى دارد، مانند حق او بدان. » و فرمود: «دررغبت، هر دو دست را بگشايى و باطن آن‏ها را بنمايى. و در رهبت ، هر دو دست رابگشايى و پشت آن‏ها را عيان دارى. و در تضرع، انگشت‏سبابه‏ى راست را به راست وچپ بجنبانى. و در تبتل، انگشت‏سبابه‏ى چپ را بجنبانى و به آرامى آن را به بالا وپايين ببرى و بياورى. و ابتهال، اين است كه هر دو دست و هر دو ذراع را به سوى‏آسمان فرازدارى. ابتهال، وقتى است كه موجبات گريه فراهم شده است. (۳)

پى‏نوشتها:

۱- الاقبال، ج‏۳، ص‏۲۱۱.
۲- زادالمعاد، تصحيح ميرزا على آقا شيرازى، صص ۸-۹.
۳- اصول كافى، كتاب الدعاء، باب الرغبه والرهبه...، ح‏۴.
۴- الاقبال، ج‏۳، ص ۱۸۵-۱۸۶ .
۵- المراقبات، ص‏۴۶

برگرفته از سایت:

www.imamjawad.net

السلام عليكِ يا زينب كبري، السلام عليكِ يا بنت رسول الله، السلام عليكِ يا بنت اميرالمومنين

 پانزدهم ماه رجب وفات عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری (س) را به محضر امام زمان (عج) و تمامی شیعیان تسلیت می گویم

السلام عليك يا مهدي ادركني عجل علي ظهورك

من دست تهي دارم و تو دست نوازش

                                     تو باغ گلي من كه به جز خار ندارم

اي آنكه غمت ناز فروشد به دو عالم

                                  در ياب كه  من غير تو غمخوار ندارم 

  بيا كه بي تو ندارم دگر قرار بيا

                                     بيا كه جان به لب آمد ز انتظار بيا

بيا كه هجر تو از پا مر افكنداي

                                   بيا كه بي تو،به من گشته كار زار بيا

گلي دارم كه مست از بوي اويم

                                    به غير از او گلي ديگر نبويم

گل من نور چشمان رسول است

                                     گل من زيب دامان بتول است

گل من در دو عالم بي نظيراست

                                     خداوند تعالي را سفير است 

گل من اشرف خلق جهان است

                                 گل من مهدي صاحب زمان است

اگر ظاهر شود از امر يزدان

                                 از اين گل مي شود عالم گلستان

بـــــی تـــــو

لحظه ديدار نزديكست

باز من ديوانه‌ام مستم

باز مي‌لرزد دلم دستم

بازگويي در جهان ديگري هستم

هاي نخراشي به غفلت گونه‌ام را تيغ

هاي نپريشي صفاي زلفكم را دست

و آبرويم را نريزي دل

لحظه ديدار نزديكست.

قلندران مست بي پروا سراغ آن مي ناب مي گيرند                                            

كي مي آيــي اي قـرار سينــه هاي بي قـرار؟      

  كي مي آيــي اي اميــــد دل هـر اميــدوار؟

بي فـروغ مهــر رويت ديــده ها را نـور نيست

كي مــي آيي اي فــروغ ديـده هاي اشكبـار؟

قلبهــا چون لالــه پژمـــردند از داغ فـــراق

كي مي آيــي اي بهــار بوستـان بي بهـــار؟

خيره ماند چشـم هر عـاشق به راهت اي عزيز

كي مي آيي اي به راهت چشم هر چشم انتظار؟

عشـق شد تا جــاي گيـرد در ركــاب مركبـت

كــي مي آيــي اي به راه نـــور تك ســوار؟

رفــت آرام از دل يــــاران اگـــر آرام بــود

كي مي آيي تا كه يــار آرام گيــرد پيش يـار؟